X
تبلیغات
رایتل
هنر
  
 
 
آرشیو
 
پنج‌شنبه 21 اردیبهشت 1385
آی آدمها

    

                                                       

     آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

     یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

     یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند

     روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

     آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

     آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

     که گرفتستید دست ناتوانی را

     تا توانایی بهتری را پدید آورید،

     آن زمان که تنگ می بندید

     بر کمرهاتان کمر بند.

     در چه هنگامی بگویم من؟

     یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان!

     آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

     نان به سفره، جامه تان بر تن،

     یک نفر در آب می خواند شما را.

     موج سنگین را به دست خسته می کوبد

     باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

     سایه هاتان را ز راه دور دیده

     آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

     می کند زین آبها بیرون

     گاه سر ، گه پا.

     آی آدمها!

     او ز راه دور این کهنه جان را باز می پاید ،

     می زند فریاد و امید کمک دارد

     آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

 

     موج می کوبد به روی ساحل خاموش

     پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده. بس مدهوش

     می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید:

     - « آی آدمها »...

     و صدای باد هر دم دلگزاتر ،

     در صدای باد بانگ او رهاتر

     از میان آبهای دور و نزدیک

     باز در گوش این نداها:

     - « آی آدمها »...

 

    

      این شعر رو ننوشتم تا فقط برای پر کردن وبم چیزی داشته باشم  بلکه فکر میکنم نیما سعی در گفتن چیزی به ما داشته که ازش خیلی غافل بوده ایم و هستیم...

 


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 153722


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها